Wierz, kochaj, walcz!

Czasami mamy wrażenie, że wszystko nas przerasta, że pomimo szczerych chęci i tak nie damy rady. Problemy, bezsilność, zawód przygniatają nas, aż czasami brakuje nam powietrza i nawet płacz nie przynosi ukojenia. Chcielibyśmy wtedy zniknąć, uciec nawet od życia. Wydaje nam się, że jest tylko jedno wyjście pozwalające nam pozbyć się ciężaru.

Jednak przecież nie tego chcemy. Tak naprawdę nie jesteśmy słabymi tchórzami. Póki żyjemy, jesteśmy w stania naprawić wszystko, wszystko ułożyć, zmienić. Każdy ma w swoim życiu przynajmniej jedną osobę, która się o niego martwi, gotowa pomóc, jest przy nim, pomimo wszystkich wad, choćby cały świat się odwrócił. Czasami pogrążeni we własnej goryczy nie zauważamy jej, a ona trwa przy nas, czeka. Wystarczy chwilę pomyśleć, zastanowić się, by odnaleźć naszego przyjaciela. Nigdy nie jesteśmy sami na tym świecie i zawsze znajdzie się jakaś pomocna dłoń, przyjaciel. Sensem naszego życia są też marzenia. Nie bójmy się po nie sięgać, walczyć o nie, nie rezygnujmy z nich. Nie ważne, czy spełnimy je dziś, za tydzień, miesiąc czy kilka lat. Prędzej czy później nasz wysiłek i cierpliwość opłacą się. Nie ważne jak wysoko mierzymy, wszystko możemy osiągnąć, gdy mocno będziemy w to wierzyć. Czasami wystarczy jedno zdanie, by poczuć szczęście. Przestańmy się bać, ryzykujmy, walczmy w kierunku marzeń. Dopóki serce bije, możemy wszystko.

Najmocniej…

Za dużo mnie tu ostatnio, ale dzisiaj Was zaskoczę. Wpis będzie POZYTYWNY. Nie ważne, że zgubiłam klucze od domu i pewnie będzie prelekcja i wydatek. Stało się, a świat nadal trwa. Właśnie z takim dystansem powinnam traktować więcej sytuacji.
Wzięłam się trochę w garść, jakiś tam plan powstaje w mojej głowie i nie zawracam sobie jej za bardzo mniej istotnymi aspektami. Dzisiaj się skupię na ludziach, rzeczach i wydarzeniach, które dodają mi sił.
To nie jest tak, że jestem całkowicie osamotniona. Tak bardzo skupiłam się na sobie i nieszczęściu, że nie zwracałam uwagi na tych, którzy są i trwają przy mnie, pomimo wszystkich moich wad.
W pierwszej kolejności są Ci, za których życie oddam- moje dwa roztrzepane chłopaki. Małe łapki oplecione wokół szyi, głośne piski radości, maleńki wolny skrawek łóżka… Tu czuję się potrzebna, kochana i spełniona. Pierwszy ząbek, pierwszy krok, pierwsza samodzielnie przygotowana kanapka, kolejna świeczka na torcie- moje największe powody do dumy. Największy skarb, najprawdziwsza miłość.
Mam też przyjaciół. Pytanie: jak ktoś może ze mną wytrzymać? Jak widać może. Obecnie przyjaźń dla mnie to nie tylko szczerość i zaufanie. Przyjaźń to też bezinteresowność, taki bezpieczniejszy rodzaj miłości, bo kocham moich przyjaciół. Ich grono to taka moja druga rodzina. Nieważne, jak daleko są, bo w dzisiejszych czasach odległość nie ma większego znaczenia. Bez większych problemów możemy sobie przesłać wsparcie, wiarę i dodać sił, będąc nawet na innym kontynencie.
Bardzo późny wieczór, dzwoni przyjaciel. Pierwsza myśl, coś się stało, bo godzina. Tak, stało się- stęsknił się i dzwonił, by mi to powiedzieć, zapytać, co u mnie. Tak szczerze i bezinteresownie. Takie sytuacje odbudowują wiarę. Wiarę w siebie i w drugiego człowieka. Każda osoba z tej garstki ludzi, dla których jestem ważna, potrafi wywołać uśmiech, czegoś mnie uczy, wiele mi daje. Nie interesuje ich kim jestem, jaka jestem, ale to że po prostu jestem. Nieważne, że robię coś, co im się nie podoba, bo i tak będą mnie kochać. To są ich słowa. Słowa moich cichych aniołów, dzięki którym mam siłę wstawać i walczyć. Dziękuję wszystkim i każdemu z osobna. Dziękuję, że jesteś.

W poszukiwaniu siebie… cz. I

Zawsze byłam zbyt ufna w stosunku do ludzi, szybko się przywiązywałam i wierzyłam, że w każdym człowieku jest coś dobrego. W ostatnich miesiącach próbowałam to zmienić, nabrać dystansu, podejrzliwości (z różnym skutkiem), bo za wiele razy poczułam zawód, rozczarowanie, a czasami bardzo cierpiałam. Do tej pory widziałam tylko takie skutki mojego naiwnego zachowania. Dzisiaj przyznaję się do błędu. Nie każdy wykorzystał tą moją ufność. Kilka osób odwdzięczyło się tym samym. Tak się rodzi przyjaźń. Wiem, że warto cierpieć nawet przez setki ludzi tylko po to, by między nimi znaleźdź choć jedną pokrewną duszę.

Przypomniała mi o tym pewna osoba, która ma naprawdę paskudny charakter. Mimo to zawsze w niego wierzyłam i wykazywałam maksimum zrozumienia. Dzisiaj z czystym sumieniem mogę nazwać go przyjacielem, bo i on wierzy we mnie. Nie musimy rozmawiać codziennie. Czasami mijały mesiące ciszy, lecz gdy któreś z nas ma problem, zawsze możemy na siebie liczyć. Nie zawsze musi to być pomoc w rozwiązaniu sytuacji czy dobra rada. Uwielbiam go za to, że nawet gdy do oczu cisną mi się łzy, on wie jak mnie rozbawić lub doprowadzić do porządku. Nie raz przywrócił mi wiarę w siebie i własne siły. Mój kochany „młodszy braciszek”…

Wiem, że muszę być rozsądniejsza, ostrożniejsza w ocenach, ale nie przestanę wierzyć w ludzi. Nawet, gdy ich setki mnie zawiodą, mam tą garstkę, która zawsze przywróci ciepło w moim sercu.